B I B L I A     B E Z     T A J E M N I C
Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.
Jan. 3;16
[Kliknij]
Przeto przyobleczcie się jako wybrani Boży, święci i umiłowani, w serdeczne współczucie, w dobroć, pokorę, łagodność i cierpliwość.
Kol. 3;12
B I B L I A
Geneza
Księgi
Przekłady
Frazeologizmy
Znaczenie
Postacie
Jak czytać
Cenne wersety
Download
Quizy
Przykazania
Wiersze
Prorocy
Słownik
J E Z U S
Drogą i prawdą
Co uczynił
K O Ś C I Ó Ł
Chrześcijaństwo
Denominacje
Dogmaty
W liczbach
C E C H Y
Miłość
Wiara
Cierpliwość
Posłuszeństwo
Pokój
Modlitwa
Inne
I N N E
Główna
Księga gości
Źródła
O witrynie
Autor
Bramka SMS
Śpiewnik
Artykuły
Linki
Reklama
Napisz
Mailer
Zamów
Tablice
Baner
Zamknij okienko
SŁOWNIK BIBLIA SŁOWNIK

A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P R S Ś T U W Z Ź Ż

Baal (pan, mistrz, posiadacz) - nazwę tę dodawano do nazw różnych miejscowości (np. Baalchasor, Baalatbeer).Były również takie miejscowości, które nazywały się Baal. Nazwa jest związana z imieniem osób, ale również z pogańskim bóstwem. Baal był bożkiem Fenicjan i Kanaanitów, gdzie obok tego bożka czczono również żeńskie bóstwo pod nazwą asztarta. Izraelici często czcili baala, składając mu ofiarę nawet ze swoich dzieci. Często wierni Izraelici niszczyli ołtarze baala razem z kapłanami. Znani z tego byli: Gedeon, Eliasz, Jehu, Jehojada, Jozjasz.

Baalis (pan chorągwi) - król Ammonitów, który Izmaelowi polecił zabić Godoliasza (Gedaliasza).

Baal-Peor (pan otworu) - w Peor Balaam miał przekląć Izraelitów. Tam Izraelici kłaniali się bogom Moabitów i uprawiali nierząd z ich kobietami.

Baal-Perazim (wyłom) - tak nazwał Dawid miejsce położone w Judei w pobliżu doliny Refaim, gdzie zadał klęskę Filistynów.

Baaza, Basza (śmiały) - syn Achiasza z pokolenia Issachara, król Izraela ( 953 - 930 przed Chrystusem ). Zabił Nadaba, aby usunąć ślady i wpływ Jeroboama, ale sam nie postępował lepiej.

Babel (pomieszczenie, nieład, chaos) - miasto i wieża pod tą nazwą. Początek królestwa Nimroda. Przez wznoszenie wieży Babel ówczesny lud chciał wykazać swoją umiejętność (coś w rodzaju wyczynu techniki i nauki) i pychę, nawet wynoszenie się ponad Boga. Dlatego Bóg pomieszał im języki. Po czym powstało wiele narodów z odmiennymi językami, które nie rozumiały się między sobą i nie jednoczyły jako jedna wielka (grzeszna) ludzkość przeciwko Bogu. Łatwo dopatrzeć się w tym podobieństwa między Babelem a nominalnym kościołem, w którym raczej chodzi o organizację, wolę ludzi, ale nie o posłuszeństwo Duchowi Świętemu.

Babić - wyraz spotykany tylko raz w Biblii. Oznacza pomaganie przy porodach. Król egipski kazał hebrajskim kobietom (akuszerkom) zabijać noworodków płci męskiej, aby w ten sposób zapobiec silnemu rozmnażaniu się Izraelitów w Egipcie.

Babilon (pomieszczenie) - miasto nad Eufratem z pałacem i wiszącymi sadami, o których wspomina starożytny grecki historyk Herodot. Stolica Chaldei i Babilonii. Otoczone było silnym murem, w którym było 250 wież i 100 mosiężnych bram. Sama nazwa powstała od nazwy słynnej wieży Babel. Historia tego miasta sięga czasów Nimroda (ok. 2600 lat przed narodzeniem Chrystusa). Często cierpiało od napadów Asyryjczyków, przez których zostało zniszczone w roku 689 przed Chrystusem. Przez wiele wieków było centrum sztuki, szczególnie budownictwa; bogactwa, ale i zgorszenia. Wyroby i dzieła artystyczne babilończyków były cenione w innych krajach. Achan, przeciw woli Boga schował podczas bitwy płaszcz babiloński. O okresie od roku 1450 do 625 przed Chrystusem historia podaje mało informacji o mieście Babilon. Od 625 do 538 roku przed Chrystusem Babilon jest stolicą niezależnej monarchii Babilonii. Miasto i monarchię zniszczyli dwaj królowie medoperscy: Cyrus i Dariusz, spełniając tym samym proroctwo Izajasza z roku 712 przed Chrystusem. Jeremiasz również pisał o spustoszeniu Babilonu. Miasto to zdobyte zostało także przez Aleksandra Macedońskiego, gdzie też w roku 323 przed Chrystusem umarł. Miasto to nigdy nie doczekało się swojej odbudowy. Przez wiele wieków z jego ruin okoliczni mieszkańcy budowali sobie domy. Obecnie na części owego słynnego niegdyś na całym świecie miasta znajduje się małe miasteczko Hillah.

Babilonia (pomieszanie, pogmatfanie, konfuzja) - państwo istniało już podobno za czasów budowy wieży Babel, około roku 2245 przed Chrystusem. Przez wiele wieków było częścią Chaldei albo i Asyrii. Od roku 625 do 538 przed Chrystusem istniało jako suwerenne państwo (królestwo). W roku 586 przed Chrystusem król babiloński Nebukadnezar II zabrał do niewoli resztę mieszkańców Judy.

Babilon (księgi objawienia) - należy tu powtórzyć, że nazwa Babilon oznacza chaos i zamęt. Właściwie w księdze objawienia mowa jest o dwóch Babilonach. Jeden z nich to Babilon wielki zwany także kościelnym. Obok tych nazw ma on także kilka innych: matka wszeteczeństw, macierz nierządnic i obrzydliwości na ziemi, wielka nierządnica, wielka wszetecznica. Chodzi tu o fałszywy kościół złożony z pseudochrześcijan, na którego czele stoi (czy stać będzie) osoba uważająca siebie za zastępcę Boga na ziemi, która mieszała się w politykę i prześladowała prawdziwych chrześcijan. Babilon ten zjednoczy się z Babilonem politycznym opisanym również w objawieniu św. Jana, gdzie nazwany jest bestią. Będzie to jedna osoba, stojąca na czele odrestaurowanego, nowego państwa rzymskiego. Bestia opisana w Obj. 13;11-15 jest fałszywym prorokiem. Babilon wielki będzie wg Obj. 17;15-18 zniszczony przez bestię opisaną w Obj. 13;1-8 (prawdziwego antychrysta) stojącą na czele Babilonu politycznego.

Banajas, Benajahu (kogo Jahwe zdziałał) - syn Jojady (Jehojady). Dowódca gwardii przybocznej Dawida. Na rozkaz Salomona zabił Adoniasza, Joaba, Szymejego. Mężów o tym imieniu jest w Starym Testamencie aż 13.

Bala, Bilha (skromność): 1. Służebnica Rachelim, z którą Jakub miał synów Dana i Naftalego. 2. Miasto w Symeon.

Balaam (hebr. Bileam - zniszczenie) - prorok madianicki zamieszkały w mieście Peor, którego Balak najął do przeklęcia Izraela, czego mu jednak Bóg zabronił. Dla zysku chciał posłuchać Balaka, jednak na drodze przemówił do niego anioł przez oślicę, którą w gniewie zbił. Później błogosławił Jakuba i prorokował mu. Człowiek ten znał prawdziwego Boga i słyszał Jego głos, a mimo to namawiał do służenia bałwanom i mieszania się Izraelitów z Midianitami. Zaginął razem z innymi Midianitami na rozkaz Boga. Balaam jest typem człowieka, który zna Boga, ale służy szatanowi, lubi i szerzy zło. Typ takiego człowieka znajdujemy w dzisiejszym (demonicznym) spirytyzmie.

Balak (trwonić, usuwać, opróżniać) - syn Sippora (Sefora), król Moabu. Chciał przeszkodzić Izraelitom w dostaniu się do Ziemi Obiecanej. Najął Bileama do przeklęcia Izraela. Zwodził Izraelitów namawianiem do uprawiania nierządu z Moabitkami. Jest typem człowieka świeckiego, bałwochwalczego, przeszkadzającego prawdziwym chrześcijanom w życiu duchowym.

Balsam (hebr. seri) - krzak którego gałązki wydzielają żywicę nadającą się do wyrabiania maści lekarskiej. Rósł w Galaad, gdzie skupowany był przez kupców egipskich. Jakub posłał synowi swemu nieco balsamu do Egiptu. Prorok Jeremiasz narzekał na odstępczy lud judzki, który nie chciał być leczony balsamem (tzn. dobrocią Boga).

Balsazar, Baltazar (chroń króla) - ostatni król babilońskiej monarchii (ok. 550 r. przed Chrystusem), który w czasie zbezczeszczenia świętych naczyń, zabranych z Jerozolimy, był ostrzegany przez Boga pismem ręki na ścianie. Nie pokutował mimo ostrzeżeń Daniela. W czasie jego uczty miasto zostało zdobyte i sam wraz ze swoimi generałami został zabity, a królestwo jego oddano Medowi Dariuszowi.

Bałwan, Bożek. * Bałwochwalstwo.

Bałwochwalstwo - jest oddawaniem czci, należnej Bogu, komuś lub czemuś innemu niż Bogu. Są różne rodzaje bałwochwalstwa. W starożytnym Rzymie oddawano cześć boską cesarzom już za ich życia. Do ostatniej wojny cesarz japoński uważany był za boga. Ludzie czczą zwierzęta, martwe rzeczy (fetyszyzm), góry, rzeki, drzewa, kości, włosy, zęby ludzkie i zwierzęce. Silny jest kult zmarłych, obrazów, planet, gwiazd, bohaterów, demonów, a ostatnio nawet jawny kult szatana. Bałwochwalstwo bardzo rozpowszechnione było wśród Izraelitów. Przy pomocy Aarona ulali cielca ze złota. Ostrzegano ich często przed znoszeniem ofiar demonom (cudzołóstwo duchowe). Izraelici ofiarowali synów i córki demonom, Molochowi. W Nowym Testamencie ostrzeżenie to z naciskiem powtórzone w 1 liście Jana. W całej Biblii oddawanie czci należnej tylko Bogu, komuś lub czemuś innemu jest zabronione. Każdy chrześcijanin powinien o tym wiedzieć, że należy modlić się tylko do Boga i to tylko za pośrednictwem Jezusa Chrystusa. Nie wolno klękać przed świętymi, ani żywymi, ani umarłymi, ani modlić się do nich. Bałwochwalstwem są wszelkiego rodzaju przesądy, zabobony, wierzenie w gusła itp. Modliwy bez wiary są bałwochwalstwem. Pismo Święte bardzo wyraźnie ostrzega przed czynieniem różnego rodzaju rzeźb, obrazów itp.

Barabasz (syn Abby - ojca) - występuje w trzech ewangeliach: Mateusza, Marka i Jana. Jest nazywany więźniem, zabójcą, zbójcą. Na zapytanie Piłata , kogo zwolnić od kary śmierci, Żydzi zażądali zwolnienia zabójcy, a nie niewinnego Jezusa.

Barak (piorun). * Debora.

Baranek (jagnię) - jest symbolem łagodności i pokornego serca, jest figurą Pana Jezusa. Baranki, brane na ofiary w ST, musiały być bez skazy. Orężem Jezusa Chrystusa w stoczeniu największej bitwy w dziejach ludzkości była niewinność. Ale czytamy także o gniewie Baranka, o krwi Baranka, o zwycięstwie Baranka.

Barbarzyńcy (z grec. barbaros, co w czasach nowotestamentowych oznaczało człowieka nieokrzesanego, nie znającego greki i łaciny) - nazwa ta używana w tłumaczeniach zachodnich dla oznaczenia narodów innych niż Żydzi i Grecy. Zwani także 'grubym ludem'.

Barjezus. * Elimas.

Barnabasz (syn pociechy) - lewita z Cypru. Jego właściwe imię było Joses (wg innych manuskryptów - Józef). On był jednym z tych, co sprzedali swoje majętności i złożyli pieniądze u nóg Apostołów. Barnabasz pracował później z ap. Pawłem w Aniochii przez rok, po czym obaj przynieśli pomoc materialną ubogim wierzącym w Jerozolimie. Później udał się z Markiem do rodzinnego miejsca na Cyprze.

Bartłomiej (syn Talmaja) - jeden z dwunastu apostołów. Prawdopodobnie w Ew. Jana 1;45-51 jest mowa o Bartłomieju. Jezus powiedział o nim, że nie ma w nim fałszu.

Baruch (błogosławiony): 1. Syn Zabbaja, pomagał przy odbudowie Jerozolimy. 2. Jeden z kapłanów, którzy złożyli swoje imiona na umowie. Neh. 11;5 3. Syn Neriasza, sekretarz proroka Jeremiasza, z którym później został zabrany do Egiptu. Księga jego proroctw zaliczana jest do Apokryfów w Biblii Jakuba Wujka, gdzie umieszczona została jako szósty rozdział księgi proroka Jeremiasza.

Baszan (lekka, żyzna ziemia) - płaskowyż położony na wschód od Jordanu. Dawniej ziemia króla Oga, pobitego przez oddziały zbrojne Mojżesza. Zamieszkała później przez połowę pokolenia Manassesa. Kraina ta zwana również Basa i Bazan posiadała żyzne ziemie i łąki, na których rosły dęby baszańskie, mówiące o wzniosłości i sile. Pasły się tam byki (krowy) baszańskie, do których porównywano wrogów cierpiącego Mesjasza.

Batuel (dom Boga) - syn Nachora, Syryjczyk, brat Abrahama. Jego córką była Rebeka - żona Izaaka.

Bąk. * Pelikan.

Bdelion - z hebr. bedolach oznacza wonną żywicę albo białą perłę.

Beer-Szeba (źródło przysięgi) - tam Abraham i Abimelech zawarli umowę wzmocnioną przysięgą; w późniejszych czasach miejsce zamieszkania Abrahama i Izaaka. Tam także wykopali studnię. Po powrocie Izraelitów z Egiptu całą tę okolicę przydzielono pokoleniu Symeona.

Belial (bez wartości) - przeciwnik Chrystusa, szatan. Nazwa ta użyta w przekładach angielskim, niemieckim i ukraińskim.

Belzebub (powinno być Belzebul) - oznacza 'księcia demonów', jest jednym z tytułów szatana. Żydzi , w zamiarach rozgniewania Pana, nazwali go belzebubem.

Benajahu. * Benajas.

Benammi. * Ammon.

Ben-Hadad (syn Hadada) - widocznie tytuł królów syryjskich: 1. Nakłoniony przez Asę, króla judzkiego, do wojny z Izraelem. 2. Również król syryjski. Prowadził wojnę przeciwko Izraelowi i został pobity. 3. Syn Hazaela (Chazaela). W jego ręce oddał Bóg Izraela za popełnione grzechy. W końcu doczekał się trzykrotnej klęski.

Ben-Hinnom. * Hennom.

Beniamin (syn prawicy) - najmłodszy syn Jakuba i jego żony Racheli, która zmarła przy jego porodzie. Nadała mu imię Ben-Oni, co znaczy 'syn mojej boleści', ale Jakub zmienił je na Beniamin, 'syn prawej ręki', co oznaczało szczęście. Jest typem Chrystusa jako wywyższony i siedzący po prawicy Ojca, pozostawiony przez Rachelę (typ Izraela). Beniaminici - potomkowie Beniamina nie usunęli Jebuzejczyków w czasie osadzania się Izraelitów w ziemi Kanaan, co przyczyniło się do ich bałwochwalstwa. Później prawie całe pokolenie zostało wybite. Po śmierci Salomona Beniaminici w większej części przyłączyli się do Judy. Potomkiem Beniamina był także apostoł Paweł. Na przydzielonej im ziemi znajdowały się miasta: Jerozolima, Betel, Gabaon, Rama i inne.

Beniaminici. * Beniamin.

Beryl - kamień szlachetny, przezroczysty; znajdował się także w napierśniku Aarona.

Besaleel (w cieniu Boga): 1. Syn Uriego, syna Chura z pokolenia Judy, którego Bóg napełnił Swoim Duchem, rozumem i innymi zdolnościami do wykonywania prac przy budowie przybytku. Pomagał mu Oholiab syn Achisamecha. 2. Żyd za czasów Ezdrasza, ożenił się z nie-żydówką.

Bestia - dzikie stworzenie albo inne zwierzę. 1. Dzikie zwierzę. 2. Symboliczna nazwa dla władcy Rzymu (politycznego Babilonu) - państwa, które ma powstać w przyszłości, którego głową będzie człowiek o wielkiej sile. W lidze z nim będą Żydzi. 3. Druga bestia występująca z ziemi opisana w Obj. św. Jana to fałszywy prorok, który otrzyma władzę od bestii pierwszej; będzie nakazywał wielbienie bestii pierwszej, co czyniono już w starożytnym Rzymie, gdzie cesarzom oddawano cześć boską.

Betabara - miejsce, gdzie Jan Chrzciciel chrzcił (w Betanii).

Betania (dom daktyli, także nędzy) - wieś na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, około 3 km od Jerozolimy w pobliżu drogi do Jerycha. Tam był gościnny dom Łazarza, Marii i Marty, w którym Pan był przyjmowany. Z Betanii nastąpiło także wniebowstąpienie Jezusa.

Betel (dom Boży) - tam Bóg ukazał się Jakubowi we śnie. Po rozpadnięciu się monarchii Dawida i Salomona Betel przypadło Izraelowi i Jeroboam umieścił tam jednego ze złotych cielców, aby powstrzymać Izraelitów od udawania się do świątyni Salomona w Jerozolimie. Betel zostało zniszczone za panowania króla Jozjasza. W tym mieście mieszkali synowie proroków.

Betesda (dom miłosierdzia, także płynąca woda) - sadzawka w pobliżu Jerozolimy, do której czasami wstępował anioł i poruszał jej wodę, a osoba, która po tym dostała się do niej pierwsza została uzdrawiana.

Betfegor, Bet-Peor - miasto na wschód od Jordanu, jedno z ostatnich miejsc postoju Izraelitów w drodze z Egiptu do Ziemi Obiecanej. W pobliżu tego miejsca Pan pogrzebał zwłoki Mojżesza. Było później dane pokoleniu Rubena, które chciało zamieszkać przed właściwą Ziemią Obiecaną.

Betlejem (dom chleba) - miasto w Judei. Tam pogrzebana została Rachela. Prawdopodobnie miejsce narodzin Dawida. W Betlejemie urodził Jezus Chrystus. Betlejem nazywane jest inaczej Efrata.

Bet-Peor. * Betfegor.

Betsabee, Batszeba (córka przysięgi) - żona Uriasza Chetyty, córka Eliama, która po śmierci męża została żoną Dawida. Była matką Salomona. Prosiła Dawida o odebranie tronu Adoniaszowi, a danie go Salomonowi. Później prosiła o łaskę dla Adoniasza.

Betsaida (dom ryb, zapasów żywności, myślistwa) - były dwa miasta o tej nazwie: 1. Pochodzili z niej Filip, Andrzej i Piotr. Pan zgromił to miasto, bo nie reagowało należycie na Jego naukę i czyny. Miasto to leżało niedaleko Jeziora Galilejskiego, gdzie podobno do dziś można spotkać jego ruiny. 2. Drugie miasto Betsaida Julia położone nad tym samym jeziorem (na płn. wschód) otrzymało tę nazwę dla uczczenia córki rzymskiego cesarza Augusta. Tam uzdrowiony został ślepiec. W jego pobliżu nakarmionych zostało pięcioma chlebami i dwoma rybami 5000 mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

Betul - miasto w dziale Symeona.

Bezbożnik. * Antychryst.

Biały Tron - przed tym odbędzie się sąd ostateczny przy końcu Millenium.

Biblia (grec. ta biblia, znaczy księgi; brzmienie to zostało zatrzymane w jęz. łacińskim, greckim i wielku innych) - powstała z nakazu samego Boga. Inne nazwy: Pismo Święte, Pismo, Słowo Boże. Powszechnie używanymi nazwami są: Stary Testament (ST) i Nowy Testament (NT) albo też Stary i Nowy Zakon. ST zawiera treść działań między Bogiem a człowiekiem przed przyjściem w ciele Chrystusa, zaś NT opisuje te działania po przyjściu na świat Jezusa Chrystusa. Nazwy Nowy Testament w Biblii nie ma. Używane są również nazwy Stare i Nowe Przymierze. Biblia jest wielkim dziełem literatury świata i najwięksi znawcy literatury chętnie czytają tę Księgę, chociaż nie są wierzącymi ludźmi. Pisana była przez wielu (około 40) pisarzy w przeciągu przeszło półtora tysiąca lat. Ma 66 ksiąg, z których każda jest całością sama w sobie, a przy tym dobrze pasującą księgą w porządku ksiąg, które razem tworzą jedną wielką i logicznie powiązaną całość. Innymi słowy Biblia jest jedną księgą i zbiorem wielu ksiąg. ST pisany był w języku hebrajskim, z czego niektóre części pisane były w aramejskim, lecz później przetłumaczone na hebrajski. Niektóre ustępy Starego Testamentu pisane były w języku chaldejskim, który był w powszechnym użyciu w czasach niewoli. Księgi Nowego Testamentu pisane były w języku aramejskim i greckim, a później podane jako jedna całość w języku greckim. Około roku 150 przed Chrystusem pojawił się pierwszy przekład Biblii - Septuaginta. Było to tłumaczenie wszystkich ksiąg ST z hebrajskiego na grecki, dokonane przez 72 wykształconych Żydów na polecenie króla Ptolemeusza Filadelfiusza, który chciał księgę tę mieć w słynnej bibliotece aleksandryjskiej w Egipcie. Septuaginta bardzo często jest oznacza rzymską liczbą LXX (70). W IV wieku pojawiła się Wulgata, która była tłumaczeniem na język łaciński. Ten rodzaj języka łacińskiego był językiem gminu (vulgus) dlatego nazwa Wulgata. Z Wulgaty dokonał przekładu polski jezuita Wujek w XVI wieku. Ten przekład zwany jest także 'Biblią Wujka'. Polscy protestanci poszli za Lutrem i przetłumaczyli ST z hebrajskiego a NT z greckiego. Obecnie Biblia przetłumaczona jest na 1473 języki i narzecza.

Wnikliwy czytelnik Biblii spostrzeże, że od samego początku objawia ona nam działalność Chrystusa w człowieku. 'Przeznaczył nas dla siebie do synostwa przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej.' Czytamy w Efez. 1;5. Działalność tę widać we wszystkich księgach Mojżesza, Sędziów i Proroków. W każdej ofierze Starego Zakonu widać typiczność Chrystusa. Biblia poucza, pociesza, pokazuje drogę do życia wiecznego, zapoznaje niejako z Bogiem i mówi każdemu człowiekowi, żeby załatwił sprawę zbawienia tutaj na ziemi, aby wziął wodę żywota darmo, a każdemu chrześcijaninowi mówi, przypomina, by Słowo o sposobie osiągnięcia życia wiecznego przekazywał dalej.

Bildad (syn kłótni) - jeden z przyjaciół Joba (możliwe, że był potomkiem Abrahama i Ketury). On nie rozumiał Joba niedoli i uważał, że Job był karany za złe postępowanie. Bóg rozgniewał się na niego, bo uważał Joba za prawego człowieka. Jednak Bildad z pozostałymi dwoma towarzyszami przyniósł Bogu ofiarę. Do ofiary tej dołączył się również Job poprzez swoją modlitwę. Bóg przyjął to od nich.

Bilha. * Bala.

Bisior - kosztowna tkanina lniana (czasami tłumaczona jako: kręcony biały jedwab). Symbolizuje sprawiedliwość.

Biskup (grec. episkopos - doglądający) - również nazywany prezbiterem (grec. presbiteros - starszy). Obaj pełnili u pierwszych chrześcijan jeden i ten sam rodzaj służby, różnica jest tylko w wyrażeniach. Obaj mieli być osobami ugruntowanymi w wierze, starsi i bardziej doświadczeni, usłużni, dopiero co nawróceni. Dziś tę funkcję pojmuje się o wiele inaczej. Chodzi więcej o tytuły, a nie o uniżającą służbę. Najwyższymi tytułami, które chrześcijanie otrzymują z łaski są: brat i siostra, gdzie każdy poważa drugiego wyżej niż siebie.

Bluźnienie przeciwko Duchowi Świętemu. * Bluźnierstwo.

Bluźnierstwo (z grec. blasfemia, od blasfemeo - mówić źle o Bogu, obrażać Go) - można obrażać Boga w nieznajomości rzeczy i to bluźnienie może być wybaczone drogą szczerze wyrażonego żalu (pokuty). Apostoł Paweł żałował, że prześladował Kościół Chrystusa. W Starym Testamencie za bluźnierstwo była kara śmierci. Słowo Boże nie powinno być bluźnione, nie powinno się urągać Słowu Bożemu.

Bluźnienie przeciw Duchowi Świętemu jest rozmyślnym obrażaniem Boga i drwieniem z Jego dzieła w całej znajomości rzeczy i w świadomości. Tego dopuścili się faryzeusze, którzy wiedzieli, że cuda Jezusa były prawdziwe i dla pogniewania Go, zarzucali Mu, że czynił je przy pomocy szatana, czyli przypisywali to dzieło szatanowi. Taki grzech nie będzie odpuszczony. Specjalistą od tego grzechu jest szatan, ponieważ on się zna na sprawach duchowych, on zna Boga i wierzy w Niego. On także wie, że Jezus jest Chrystusem, że Jezus mówił prawdę, że nie był szarlatanem. Naturalny człowiek (cielesny) grzeszy w ślepocie (zaćmieniu), bo on nie może rozsądzać duchowo, ale za tę ślepotę jest odpowiedzialny, ponieważ nie chce się z niej wydostać, gdy nie przyjmuje zbawienia. Przeciwko Duchowi Świętemu grzeszyć będą także antychryst i fałszywy prorok.

Błogosławieństwa - wypowiedziane przez Pana w kazaniu na górze. Przedstawiają udział tych, co wstępują w Królestwo Boże. Kontrastem są przekleństwa w Starym Testamencie.

Błogosławieństwo (hebr. beraka; grec. eulogia - dawanie za kogoś dobrego słowa) - oznacza dawanie lub życzenie czegoś dobrego, wychwalanie. Izaak, błogosławiąc Jakubowi powiedział 'niechżeć da'. Dawid i Salomon błogosławili ludowi.

Boaz (szybkość, rączość) - betlejemita z pokolenia Judy, syn Salomona i Rachab, pojął za żonę Rut - Moabitkę. Był pradziadem Dawida. Boaz jest typem Chrystusa, bo jego oblubienica, podobnie jak Kościół, nie pochodziła z Izraelitów; on odrestaurował swój naród ze zrujnowanej reszty, podobnie Chrystus odrestauruje imię Izraela w przyszłości (po pochwyceniu Kościoła).

Bodziec. * Oścień.

Bogactwo. * Majątek.

Bojaźń - człowiek boi się zbójców, złego psa, wilka, wojny, burzy, pożaru, trzęsienia ziemi itd. ta bojaźń jest naturalna, nadana przez Stwórcę. Pismo Święte mówi o bojaźni Boga, która jest właściwie szacunkiem dla Boga i dowodem miłości do Niego. Bojaźń jest początkiem mądrości. Bojaźń przed karą nie jest z miłości. Kto się boi powtórnego przyjścia Pana i sądu ostatecznego, ten nie jest w miłości. Kto miłuje Chrystusa, ten z radością wygląda drugiego Jego przyjścia. Do tego Pan nie przyjdzie jak złodziej w nocy.

Boanerges - synowie Gromu. Tak Jezus nazwał synów Zebedeusza, apostołów: Jakuba i Jana.

Bożek. * Bałwochwalstwo.

Bożnica - synagoga, świątynia żydowska, budowla będąca miejscem zebrań gminy żydowskiej na modlitwę, dyskusje i sądy. W średniowieczu w formie dwunawowej hali, od w. XVI - centralna, jednoprzestrzenna, z bimą pośrodku.

Bóg - im mniej człowiek jest spaczony ujemnymi wpływami kultury i cywilizacji, tym łatwiej wyczuwa (odkrywa, poznaje) istnienie Boga. Wszystko istnieje, funkcjonuje i żyje wg pewnych praw. Wszystko ma swego konstruktora, majstra, budowniczego. Cały wszechświat, każdy organizm roślinny, zwierzęcy i ludzki, każda tkanka w ciele ludzkim i każda komórka i ich funkcje zostały zaplanowane przez wielkiego Konstruktora, którym jest Bóg. On jest Stwórcą. Z tej zdolności On dał także cząstkę człowiekowi, który też jest (w ograniczeniu) istotą twórczą, przez co dźwiga w sobie podobieństwo Boże. W planie Bożym było i jest, aby człowiek służył Mu z własnej woli i Go miłował tak jak On miłuje człowieka. Jako dowód podobieństwa Swego dał także człowiekowi pewien zakres wolnej woli, decyzji, wyboru. Jednak człowiek pod wpływem zła (szatana) odszedł od Boga. Przed tym odejściem Bóg ostrzegał, ale od tego kroku nie powstrzymał, w celu dania mu możności przekonania się, że odejście od Boga przynosi ruinę i śmierć. O tym człowiek sam musi się przekonać i wrócić do Boga z własnej chęci. Powrót ten wynika z poznania złej drogi, chęci powrotu do Boga w szczerej miłości i oddanie się Bogu na zawsze. Proces ten możemy nazwać drogą do zbawienia. Każdy człowiek rodzi się jako niewinne stworzenie, a później poznaje zło i oddaje się jemu, innymi słowy: przeżywa w sobie także upadek podobny do tego, którego ofiarą padli pierwsi ludzie - Adam i Ewa. Po odejściu człowieka od Boga rozpoczęło się wołanie Boga: Gdzie jesteś? Wołanie to każdy człowiek wyczuwa w swojej duszy. Za tym wołaniem poszedł Noe, Abraham, Izaak, Jakub, prorocy Boży i wielu innych. Za nim poszedł i cały naród, który dzierżył naukę o prawdziwym Bogu, którym jest Naród Izraelski. Oczywiście naród ten także nie słuchał Boga, który go wyniósł nad inne narody, co naród ten otrzymał jako przyrzeczenie dane jego ojcom: Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Wiernym poszukiwaczom Boga z tego narodu i jego językowi zawdzięczamy różne imiona: w Starym Testamencie: El - Siła, Eloach - On jest stwórcą, Jahwe - Istniejący, Szaddai - Wszechmocny, El-yon - Najwyższy, Adonai - Pan Bóg. W Nowym Testamencie: Ojciec, Pan Zastępów, Bóg Wszechmogący, Pan Bóg.

Bój, Walka - są różne rodzaje walk. Ludzie walczą różnymi rodzajami broni, słowami, mądrością, walczą o ziemię, chleb, zaszczyty, pomszczenie wyrządzonej krzywdy, nawet dla urozmaicenia sobie czasu. Walczyć musi także chrześcijanin, ale jego najważniejszym bojem jest pokonanie szatana, co ma miejsce podczas nawrócenia się do Boga.

Brama, Wrota - sama brama i plac do niej przyległy były miejscem zebrań. Załatwiano tam sprawy natury gospodarczej, politycznej, gdzie odbywały się sądy. Nie zawsze załatwiano tam sprawy rzetelnie. Sam król w niej zasiadywał i przyjmował interesantów, słuchał proroctw. Bramy miały wieże, były warowne i często służyły jako symbol siły i obrony. W Nowym Jeruzalemie bramy nie będą zamykane. Perły na nich symbolizują chwałę Chrystusa w Jego działalności w kościele. Pan mówi o bramie ciasnej, która prowadzi na zatracenie i bramie wąskiej, przez którą niewielu wchodzi. Prowadzi ona do żywota wiecznego.

Bramy. * Filakterie.

Bransoletki. * Pierścień.

Brat, Bracia - są ludźmi zrodzonymi z jednych rodziców, jednej matki, jednego ojca, należący do jednego narodu. Dawid nazywał swojego serdecznego przyjaciela, Jonatana, bratem. Abraham nazwał Lota bratanka swego, bratem. W Nowym Testamencie słowo brat jest najwyższym tytułem dla tych, co zrodzeni zostali z krwi Jezusa Chrystusa. Jezus w swym uniżeniu używa tego tytułu w stosunku do tych, co Go przyjęli. W Gal. 2;4 jest napisane o fałszywych braciach.

Broda. * Włosy.

Broń Starożytna - najwięcej wspominaną bronią w Biblii jest miecz. Znany był także sztylet, krótki miecz. Znany był oszczep, broń miotana (rzucana) używana na wojnie, polowaniu i w sporcie. Podobną do oszczepu była włócznia, także kopia i lanca. Pana bok przebity był włócznią. W pospolitym użyciu był łuk, broń miotająca do wyrzucania strzał z drzewa, robiony był z drzewa, brązu i żelaza. Już za czasów Saula uprawiano naukę obchodzenia się z bronią. Ważną rolę odgrywała proca, używana już u ludów pierwotnych; posłużyła Dawidowi w pokonaniu Goliata. O leworęcznych procarzach jest mowa w Sędz. 20;16. Machiny wojenne używane i wyrabiane były za czasów Uzjasza w Jerozolimie i służyły do wyrzucania ciężkich strzał. W użyciu były tarany, machiny do burzenia murów w czasie operacji wojennych. Do uzbrojenia należała zbroja, do której należało wszystko, co chroniło bojownika w akcji bojowej. Do tego należał: pancerz osłaniający tułów, hełm osłaniający głowę, nagolenniki, pas itd. Nie zaliczano do zbroi tarczy. O hełmie, (zrobiony z żelaza lub brązu) jako symbolu zbawienia, wspomina Izajasz (Iz. 59;17). Przyłbicą był hełm z ruchomą zasłoną na twarz. W Piśmie Świętym pas symbolizuje przygotowanie do służby, a złoto - Bożą naturę.

Bukłak. * Łagiew.

Buty, Sandały, Obuwie - w Biblii symbol tego, w czym człowiek chodzi po ziemi. Mojżesz musiał je zdjąć, gdy miał wstąpić na grunt, na którym miał rozmawiać z Bogiem. Hetman wojska Pańskiego, Jahwe, kazał Jozuemu zdjąć obuwie, gdy ten wstępował na miejsce święte. Kapłani sprawowali swoje obowiązki w świątyni bez obuwia na nogach. Człowiek nabywający własność, dawał drugiej stronie but na znak załatwienia sprawy. Najpospolitszym obuwiem były w starożytności sandały, które wykonywano z kawałka skóry i rzemyków do przymocowania ich do nóg.

D Z I Ś   J E S T
S O N D A

Jak często czytasz PismoŚwięte?
bardzo często
codziennie
dość często
rzadko
nie czytam

W I E S Z ,  Ż E . . .
W listopadzie 2002 roku odnaleziono dokumentację istnienia Jezusa Chrystusa.
I N F O
L I C Z N I K
Licznik :-)
I N N E
Dodaj do Ulubionych
Ustaw jako startową Wyślij URL znajomym
W E R S E T
A Jezus znowu przemówił do nich tymi słowy: Ja jestem światłością świata; kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość żywota.
S T O P K A
Jeżeli masz pytania, chciałbyś wyrazić opinię lub nawiązać kontakt napisz:
Pytanie    Opinia
Kontakt
L I N K I
www.biblia.net.pl
biblia.elblag.net
biblia.jezus.pl
www.chrystus.pl
www.bst.edu.pl
www.wolnosc.w.pl
czytelnia.jezus.pl
www.kz.pl
___________________________________________________________________
.: Copyright 2002-03 © by Bartek :.